تو که نیســـــــتـی ...

دیگر هیچ چیز ٍ این زمین

و من ...

شبانگاهان به خویش نزدیکترم...

تمام امیدهایم را به گور سپرده ام ،

که من با مردگان الفتی ژرف تر از زندگان دارم..!



پ . ن : من به روزگارانی از روز امید ندارم ...!

من آسمانی از شعرم

همین کافی نیست

برای بارش " بهــــار"ی ا "م"

در این گرمای تابستانی زودرس ؟!!!

به تلافی تمامی اشکهای غمگنانه ای

که از چشمهای من افتاد

می خواهم خنده که نه ...

به قهقه ای از ته دل مهمانت کنم:

گوش کن دنیا :
.
.
.
.
.
.
.
هنوز می خواهم زنده بمانم :)))))))))) !!!

خـسـتـــه ام ... خـسـتــــه

هنوز با دیدنت قلبم به شماره می افتد
چرا از آسمان نگاهت اینهمه ستاره می افتد؟!

لب ٍ شیرین ٍ تو و جامی تلخ در پیش است
چرا به پیک ٍ آخرم اینهمه شراره می افتد

..................................................
..................................................

..................................................
..................................................

..................................................
..................................................

ما چون دو خط موازی، سرنوشتمان رقم خورده
به هم نمی رسیم و این اتفاق دوباره می افتد

پ.ن :
چرا از آسمان نگاهت اینهمه ستاره می افتد...؟!

نــــوش !

قرار است سبزه ها را گره بزنیم

ســـال بـــه انــتــهــــــا رسـیــــد

کـــــاش سـهــمــی از بــــودن هــــایـت را

خــبـــــرهـــــای خــوشـــی در راه اســت

بـــخــنــــد کـــه خـنـــــده هـــایـــت

از روی ســـادگــــی ســت

و نـــمـــی دانــــی ...

پــشـــت لــبـــخــنــــدهــــای مـعـنـــــادارم 

چـــه غــــم هــــای عــظـیــمــــی را 

بــــــه دار آویــخــتـــــــه ام ...!

قـــافــیــه هـــای شـعــــرم را بـــه تـــو بــاخـتــــه ام

امـــا بــــاکــی نـیـســت

مـحـبـــــــــوب مـــن... !

مـیــــــان ایــن واژه هــــای غـریـــب

تـــو تـنـهـــــا واژه ی قــریـــب عــاشـقـــــانـــه ای

کــــه بـــاز هــم ردیــف غــزل هــای مـن مـی شـــوی ...

تــمــام ٍ لـحــظـــه  لـحــظــه هـــای نـبـــودنــت را

هــمــچـــون جــــامـــی بــه حــلاوت ٍ

زهـــر خنــــده هــایــت

لاجـــرعـــه ســـر مــی کــشـــم...!

دیـــری نـمــــی پــایــد 

تــلــــخـی زهـــر ٍ نــگــــاهــت

کـــــه مـــرا از پــــای درآورد
.
.
.

تـــو نــیـــز تــمــــام مـی شــوی...!

مــن کــه در ایـــن زنـــدگــی

تـنـــهـــایــی هـــایـم را

در ازدحــــام ایــن شـهــر

جـــا گــــذاشــتــــه ام ،

.

.

.

.

مــی خـــواهـــم مــرگـــــــ ٍ عاشــقـــانـــه گی هـــایـــم

را آســـوده زنــــدگــــی کـنـــــــم ...!

زنــدگـی تـمــام ایـن سـالهــای بـیـهــودگـی

را بــــه مــــرگ بــدهـکــــارم ...

مــن ...!

ژرف تـــریـن خــــواب ٍ کـهــفـی ٍ

عـصــــر ٍدقـیــــانـــــوس ایــن زمــانـــه ام ...

بــــــرادر ...!

لَــخـتـــــی آهـسـتـــه تـر گــام بـــردار

با این زندگی کـــه بـی حــســاب شـــوم

همسفرت خواهم شد...

تـنـــــها شــــده ام

از جـنــس تنــــهایـــی ٍ تــو ،

شـبـیـــه کـتـــاب آسمــــانـی ات

بــر لـب ٍ طاقـچـــه هــای عــادت ٍ ٍ

غــبـــارگــرفــتــه ی ٍ خـانه هــامــان...

در ایـــن عصــــر واژگـــون 

آخــریــن آیــه هــای ســوره عــُزلــت مــرا

قــــرائــت کـــن...

آری ، بــخـــــوان ...

بــخــــــــوان

بـــه نــام تنـــهاتـــریــن بنــــده ات ...!

در مزرعه حاصلخیز  ٍنگاهت عشق می کارم

امـــــا

به معجزه ایمان نیاوردم

اما به چشمهای کفرآلود ٍ مست تو ...؟!

گاهی کافر چشمهای عاشقانه شدن

معجزه ایمان است...!

هر لحظه این واژه محبوس شده

جــنــگ تـــمـــام شـــده است

و تـــــــــو

هــنـــوز به خــونــریـــزی

بــــا ســــلاح ســـــرد

ادامـــه می دهــــی
.
.
.
.
چــشــم هــایــت را غــــلاف کـن...!

روسـری ات را بـه بــاد سـپـــردی و نـدیــدی

 ســالیــــان مــدیــدی سـت کــــه صــبـــــا

.

.

.

.

آواره تـــریـن "بــاد جـنــــوبــی ٍ" ؟!!! ایـن حـــوالـــی ســت...!

گاهی که

از این روزگار ،

این مردم ،

این زمانه

دلم بی بهانه می گیرد

به آغوش امن تو باز می گردم

آری ... از زندگی خسته ام.

راست می گویند که :

برای مرگ هم باید جای گرم و پرمهری را دست و پا کرد...!

مادر ...!

هنوز دامانت برای آرمیدنی همیشگی گرم است ؟!

چه لذتی دارد مر گی شبیه تولد ...

شب از نیمه گذشت

 و

من از مرز دیوانگی ها...

من از پشت پرچین صداقت می آیم

از مهر و علاقه سخن می گویم ...

شب تمام رازهایش را

 در گوش من نجوا می کند،

راز شب همین است که بدانی

عاشقانه هایم را بر تن سربی ٍ شب می نویسم

فردا که سپیده برآمد تو راز دار من باش...!




(قسم به شب و دلتنگی هایش... قسم به خدا و تنهایی هایش )

وقتی که تو را دیدم
از شوق تو بالیدم
از دست تو رنجیدم
با رقیب تو را دیدم

بگو تو با کیستی؟


قلب مرا شکسته ای
با دگری نشسته ای
مگر که عهد نبسته ای؟
از چه تو عهد شکسته ای؟

تو در پی ٍ چیستی؟



تو را فراموش کنم؟
یا ترک آغوش کنم؟
جام جفا نوش کنم؟
پند که را گوش کنم؟

تو عاشقم نیستی؟



شب ها به یادت بوده ام
شعر وصال سروده ام
گفتی که من نبوده ام
انگار که خواب بوده ام

بی من چگونه زیستی؟!



با زلف تو آویختم
با جان تو آمیختم
از هجر تو گسیختم
با تیشه کوه را ریختم

اما تو شیرین نیستی...!



آن دم که دیدم رفته ای
بار سفر را بسته ای
در بزم عیش نشسته ای
در وفا را بسته ای

دیدم که با من نیستی...

بــاز تــاب ٍ عـــــاشـقــــــانــه هـــــایــم

 را در وجــــودت نـمــی یـــــابــی

کــــــه ایــنــگــــــونـــه
.
.
.
.
.

شـهـــر را آیـنـــه بـنــــدان کـــرده ای ...؟!

پ.ن : گاهی برای دیدن عشق واقعی

باید حس لامسه ات قوی باشد...!

تـــو بـــر فـــراز قـلـــــه غــــرور مـــن ایـستــــاده ای

و مـــن

بـــه ژرفـــــای نگــــاه رمــز گــــونـــه ات

ســ

قــــ

و

ط


 می کنم....

مـی بـیـنــی چــقــدر نــز دیــک اســت

فــاصلــــه سقـــوط مــن تـــا صـــعــــود تـــو ؟

بـــه انــدازه  ی تــــاخیــــر پــلــک زدن هـــا یــت...!

باز آسمان دلگیر شد دلگیر، دلگیر
هم از زمین و از زمان من سیرم سیر

آدینه آمد باز هم، یعنی غروبی غم گرفته
آدینه یعنی یک جهان در انتظار ٍ دست تقدیر

دســـتـهـــایـــم را بـــه نـشـــــانــی ٍ ؟؟!
.
.
.
.
.
 نــه ...نــه... تــسـلـیـــــم نـمــی شــوم


و

در واپـســـیـــن تــلاش هــــای عــــاشقـــانــه ام


تـــو را بــه قــعــر بــوســه های ٍ


مـــواج و شور انگــــیـــــز

دریـــای عشـــق مــی کشـــانــم ...


راه گــــریـــــزی نـیـســـت ،

من کــه آخـر ایـن قـصــه را می دانـــم

من ، همچنان دستهایم در انتظار تـــو

 و تـــــو ...

تـسلــــیــم پـهــنــه ی آغــوش مــن مــی شـوی...!

پ. ن : اکنون وقت آن است که دندان های تو را

در بوسه ای طولانی چون شیری گرم بنوشم... ( احمد شاملو )